آفتاب است و، بيابان چه فراخ!

نيست در آن نه گياه و نه درخت.

غير آواي غرابان، ديگر

بسته هر بانگي از اين وادي رخت.

در پس پرده اي از گرد و غبار

نقطه اي لرزد از دور سياه:

چشم اگر پيش رود، مي بيند

آدمي هست كه مي پويد راه.

تنش از خستگي افتاده ز كار.

بر سرو رويش بنشسته غبار.

شده از تشنگي اش خشك گلو.

پاي عريانش مجروح ز خار.

هر قدم پيش رود، پاي افق

چشم او بيند دريايي آب.

اندكي راه چو مي پيمايد

مي كند فكر كه مي بيند خواب.

سلام دوستان خوب هستین ؟ شرمنده من خیلی دیر کردم اما بازم اومدم امیدوارم بازم بیاین پیشم برای همه اتون آرزوی توفیق دارم موفق باشین .

بایه شعر شروع می کنم امیدوارم بخونید و لذت ببرید :

ديرگاهي است در اين تنهايي

رنگ خاموشي در طرح لب است.

بانگي از دور مرا مي خواند،

ليك پاهايم در قير شب است.

رخنه اي نيست در اين تاريكي:

در و ديوار بهم پيوسته.

سايه اي لغزد اگر روي زمين

نقش وهمي است ز بندي رسته.

نفس آدم ها

سر بسر افسرده است.

روزگاري است در اين گوشة پژمرده هوا

هر نشاطي مرده است.

دست جادويي شب

در به روي من و غم مي بندد.

مي كنم هر چه تلاش،

او به من مي خندد.

نقش هايي كه كشيدم در روز،

شب ز راه آمد و با دود اندود.

طرح هايي كه فكندم در شب،

روز پيدا شد و با پنبه زدود.

ديرگاهي است كه چون من همه را

رنگ خاموشي در طرح لب است.

جنبشي نيست در اين خاموشي:

دست ها، پاها در قير شب است.

انگار مادرم گريسته بود آن شب

آن شب كه من به درد رسيدم و نطفه شكل گرفت

آن شب كه من داماد برگهاي نيلوفر شدم

آن شب كه شيراز پر از طنين كاشي آبي بود ،

و آن كسي كه نيمه ي من بود ، به درون نطفه ي من باز گشته بود

و من در آينه مي ديدمش ،

مثل آيينه پاكيزه بود و روشن بود

و ناگهان صدايم كرد

و من داماد برگهاي نيلوفر شدم ...

با گلوی خونین

خوانده ست

دیرگاه

دریا

نشسته سرد .

یک شاخه

در سیاهی جنگل

به سوی نور

فریاد می کشد . 

دشنام پدران خسته در پشت

نفرین مادران بی حوصله در گوش و

هیچ از امید فردا در پشت

برجنگل بی بهار می شکفند

بر درختان بی ریشه میوه می آورند

باحنجره های خونین می خوانند و چون از پا در آمدند

درفشی بلند به کف دارند .

بگذار پر شوم

از قطره های کوچک باران

از قلب رشد نکرده

از حجم کودکان به دنیا نیامده

بگذار پر شوم

شاید که عشق من

گهواره ی تولد عیسای دیگری باشد .

اتاق خاطرات يه پسر

بار خدايا بر من ابله بسوزان كلبه ي اغراريت را...

منم من ديوانه تر ز انسان ها

                             كه

                        مي جويم حول اقليم وجود خود را

*

من همانم كه در تاريخ نامم سپيده دمي بر پيشاني آسمان مي گذارد

            ولي

        افسوس كه كنون جز ننگ و كين نه بر دلان مي گذارد

*

آي خدا اين مهران تو كه بود ؟ اين همان پسر بچه بود ؟

    همان

     همان پسر بچه ي شاداب ، همان مظهر آداب ،

     همان بچه ي شيراز ، همان لايق راز ، همان عاشق با ناز

     آري

        من همانم همان پسر بچه ي شيراز ، خو گرفته با عطر

           نرگس هاي ناز ، معطوف به چه چه بلبل هاي طناز

              واي بار خدايا من همانم

       *

من از دنيا جز بي وفايي نديدم به خدا

 به همان خداي بي وفا قسم كه من هرگز

  روي خوشي نديدم هرگز...

آه اي دل غمگين ، كه به اين روز فكندت؟

فرياد كه ازياد برفت آن همه پندت .

اي مرغك سرگشته ، كدامين هوس آموز

بي بال و پرت ديد و چنين بست به بندت؟

اي آهوي تنهاي گريزان پريشان

خون مي چكد از حلقه ي پيچان كمندت .

اي جام به هم ريخته ، صد بار نگفتم

با سنگدلان يار مشو مي شكنندت .

آه ، اي دل آزرده ، در اين هستي كوتاه

آتش به سرم مي رود از آه بلندت .

جان در صدف شعر ، گهر كردي و گفتي

صاحب نظرانند ، پشيزي بخرندت .

ارزان تر از هيچ گرفتند و گذشتند

امروز ندانم كه فروشند به چندت؟

جان دادي و درسي به جهان ياد گرفتي

ارزان تر ازين درس محبت ندهندت .

نه آبش دارم

نه دعايي خواندم،

خنجر به گلويش نهادم

و در احتضاري طولاني

او را كشتم .

به او گفتم «-به زبان دشمن سخن مي گويي»

و او را

كشتم !

*

به زبان دشمن سخن مي گفت

اگر چه نگاهش دوستانه بود‌ ،                                    

وهمين من را به كشتن او وا داشت ...

در روياي خود بود ...

به من گفت او : «- لبي بايد بوسيد.»

بدو گفتم من : «لب مار شكست را ، رسوايي را!»...

لرزيد و از رويايش به در آمد.

بار الاها  ،  رب النوع   سپيده دم  ،  من به خود     ستم كردم . اما جور          زمانه من را بر آن         داشت . ازت           عاجزانه مي خوام                                 جور زمانه بر                  هيچكس روا                  ندار . آمين

من خنديدم                                       

او رنجيد

وپشتش را به من كرد ...

من در سكوت او را كشتم

آبش نداده ، دعايي نخوانده

خنجر به گلويش نهادم

و در احتضاري طولاني

او را كشتم

              -خودم را-

و در آهنگ فرا موش شده اش

كفنش كردم ،

در زير زمين خاطره ام

دفنش كردم .

*

او مرد

         مرد

               مرد

                     مرد ...

و من او را كشتم

واي ، واي ، واي من كشتم

من او را كشتم ...

واي بر من كه خودم را كشتم

                 اين گيسوي پريشان كرده

                           بيد وحشي باران.

يا نه ، درياست گويي ، واژگونه ، بر فراز شهر ،

                                      شهر سوگواران.

 *

هر زماني كه فرو مي بارد  از حد بيش

ريشه در من مي دواند پرسشي پيگير ، با تشويش‌:

رنگ اين شب هاي وحشت را

                                           تواند شست آيا از دل ياران؟

 *

چشم ها و چشمه ها خشك اند .

روشنشي ها محو در تاريكي دلتنگ ،

هم چنان كه نام ها در ننگ!

هر چه پيرامون ما غرق تباهي شد.

آه باران ، اي اميد جان بيداران!

بر پليدي ها -كه ما عمري ست در گرداب آن غرقيم-

                                                      آيا ، چيره خواهي شد؟

امیدوارم از خواندن مطالب من لذت ببرید . مـــن

یک نفر دلشکسته هستم مثل خیل عظیمـــــی

از شـــما . مـــن از بچـگی عـــاشق باران بودم .

همیشه از خداوند طلب فرو فرستادن بــــــــــاران

را داشتم . امیدوارم که بتونیم یاران خوبـی برای

هم باشیم . در دل غم های فراوانی دارم .

می خوام که این غم ها را دور بريزم . البــته به

ياري شما .